കറുമ്പി

അക്കാദമിയുടെ നേരിയ ഇരുട്ട് പടര്‍ന്ന  ഇടനാഴിയില്‍ നിന്ന് പുറത്തു തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴയെ വക വയ്ക്കാതെ ലോകം മുഴുവന്‍ കീഴ്മേല്‍ മറിക്കുന്ന ചര്‍ച്ചകളുമായി  മുന്നേറിയ ദിനങ്ങള്‍ .പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ നേരും നെറിയും ചൂടും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന കേരള പ്രസ്‌  അക്കാദമിയെന്ന വിശേഷങ്ങളുടെ താഴ്വരയിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ കടന്നു വന്നതും ഒരു തുലാ  വര്‍ഷത്തിന്റെ ചുവടു പിടിച്ചായിരുന്നു. അധികമൊന്നും പരിചയമില്ലാത്ത മേഖല , ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി പരസ്പരം കാണുന്ന കുട്ടികള്‍... ഒരോണം ഒരു വിഷു ഒരു ക്രിസ്മസ് അങ്ങനെയെല്ലാം ഒരിക്കല്‍ മാത്രം ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിക്കാന്‍       വിധിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍.ഒരാണ്ടത്തെ സൌഹൃദക്കാലത്ത് മഴ മാത്രം പല പ്രാവശ്യം വന്നു പോയി .തുലാവര്‍ഷമായും, ഇടവപ്പാതിയായും കര്‍ക്കടക പേമാരിയായും   ..... ഓരോ തുള്ളികളിലും ഓരോ കഥ പറയുന്ന മഴ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു അക്കാദമിയിലെ ക്ലാസ്സുകളും. ഓരോ ദിവസവും ഓരോ വിശേഷങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരും ഓരോ സംഭവങ്ങള്‍ ....  രണ്ടടി നടന്നാല്‍ എത്തുന്ന ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നും എന്നുമെന്നും നേരം വയ്കിയെത്തി നനഞ്ഞ  അക്കാദമി  ക്കുന്ന...

ഒരിക്കല്‍ ഒരു ബന്ദുവിന്റെ വിവാഹദിനത്തില്‍ ഞാന്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍ തമ്മിലുള്ള അകലം കൂടുതലാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി എന്റെ തന്നെ ബന്ടുക്കള്‍ അതും സ്ത്രീ ജനങ്ങള്‍ എനിക്ക് അച്ചടക്കമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു സമര്‍ഥിച്ച ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. പെട്ടെന്നും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ ആ ആക്രമണത്തില്‍ ഞാനൊന്നു പകച്ചു . ആണെന്നോ പെണ്ണെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ ആരെയും വാദിച്ചു തോല്‍പ്പിക്കുന്ന അവര്‍ക്ക് ചേര്‍ന്ന അഭിപ്രായമാണോ ഇതെന്നുള്ള സംശയത്തില്‍ ഒരു സെക്കന്ഡ് ഞാന്‍ വായ പൊളിച്ചു നിന്ന് പോയി. അങ്ങനെയല്ല ഞാന്‍ അടക്കവും ഒതുക്കവുമുള്ള കുട്ടിയാണെന്ന് കാണിക്കാന്‍ കാലുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് വെക്കണോ ഇനിയിപ്പോ അങ്ങനെ ചെയ്താല്‍ എന്തെങ്കിലും ഉപകരമുണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച് അവരോടു തിരിച്ചു രണ്ടു വാക്ക് ചോദിയ്ക്കാന്‍ ഉള്ള അവസരവും എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു . പറയേണ്ടപ്പോള്‍ പറയാത്ത വാക്കിനെ കൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ലെന്നറിയാം പക്ഷെ ഇപ്പോഴും കാലുകള്‍ തമ്മിലുള്ള അകലമാണോ അച്ചടക്കത്തിന്റെ അളവ് കോലെന്ന ചോദ്യം മനസ്സില്‍ നിന്നോഴിയുന്നില്ല. ചില ബസ്‌ യാത്രകളില്‍ നമ്മുടെ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ പെര്‍ഫോര്‍മെന്‍സ് കാണുമ്പോള്‍ എനിക്കിപ്പോഴും അപൂര്‍ണമായൊരു വാഗ്വാദം...

ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങിന്റെ ലോകത്തേക്ക് അല്പം പേടിയോടെ ഞാനും